Verhaal van Thimo

Lieve mensen, 

Normaal gesproken zet ik nooit iets op Facebook. Sterker nog, ik heb de afgelopen vijf maanden niet eens Facebook op mijn telefoon gehad. Waarschijnlijk is iedereen op de hoogte van de huidige situatie oftewel het COVID-19 virus, waar alle sectoren en individuen onder lijden. Reacties op social media over deze situatie probeer ik zoveel mogelijk te vermijden omdat ik hier gefrustreerd van wordt, aangezien veel reacties een negatieve lading hebben. Doordat ik vandaag bij de hoofdingang van het ziekenhuis verschillende opmerkingen heb gehoord omtrent het coronavirus en de onderschatting daarvan heb ik besloten om een gemiddelde week op een COVID-19 afdeling in het ziekenhuis te beschrijven. 

Ik merk dat er veel onwetendheid is over wat er achter de klapdeuren schuilt op een corona-afdeling of op de Intensive Care (IC). 

Sidenote: dit bericht schrijf ik niet uit zelfmedelijden aangezien ik een geweldig sociaal netwerk heb waarmee ik prima kan ventileren. Daarnaast snap ik dat mijn referentiekader anders is en dat de meeste positief geteste mensen niet in het ziekenhuis belanden. Tot slot schrijf ik dit vanuit het perspectief van een 21-jarige aan leeftijdsgenoten. Niet om een mening door te drukken maar zodat jij bewust wordt wat er gaande is. 

Onze afdeling in het ziekenhuis onderscheidt zich van andere corona-afdelingen elders in ons ziekenhuis. Op onze afdeling wordt er namelijk gebruikt gemaakt van een zogenoemde Optiflow. Heel kort: een vorm van non-invasieve beademing waarmee op een hoge druk, verwarmde zuurstof de longen in wordt gedrukt. We maken onderscheid in patiënten met een beperkt behandelbeleid en een volledig beleid. 

Hieronder kort uitgelegd: 

Je opa of oma met een beperkt behandelbeleid gaan niet meer naar de IC voor een invasieve beademing, oftewel de patiënt wordt niet meer gesedeerd (in slaap gebracht) en geïntubeerd (beademingsbuis in de luchtweg). Een patiënt wordt niet beter van invasief beademen. Het geeft de patiënt alleen de tijd en de ruimte om het virus uit het lichaam op te ruimen en/of hiervan te herstellen. Risico's van het invasieve beademing zijn enorm groot. Patiënten worden gemiddeld twee weken in slaap gebracht, waarbij een beademingsmachine volledig of gedeeltelijk de beademing overneemt. Alle patiënten (ook kerngezonde mensen) verliezen enorm veel spiermassa waardoor een lang revalidatie traject nodig is om te herstellen. Bij je opa of oma met een beperkt behandelbeleid is de hiervoor genoemde Optiflow op de corona-afdeling hun laatste redmiddel. Wanneer er na 48 uur geen vooruitgang wordt geboekt wordt er overgegaan op een comfortbeleid oftewel de behandeling wordt gestaakt en je opa of oma zal binnen een korttijdsbestek overlijden. Je vader of moeder met een volledig beleid wordt dus (9 van de 10 keer) wel invasief beademt. 

Terug naar de corona-afdeling. Bij de meeste ziektebeelden hebben zorgverleners een goede klinische blik. Je weet wanneer je patiënt stabiel of instabiel is. Bij het coronavirus is hier geen vinger op te leggen, aangezien de patiënt zich vaak niet benauwd voelt, ook al zijn de vitale controles en de bloedgassen bar slecht. Regelmatig maak je mee dat bij het begin van je dienst jouw patiënt stabiel is en een paar uur later kachelt de patiënt volledig in (dit gebeurt ook bij kerngezonde mensen!). Hierop leggen wij jouw vader of moeder meteen aan de Optiflow of krijgt hij/zij 15 liter O2/min via een masker en komt de IC-arts-assistent de patiënt met spoed beoordelen. Vaak wordt de patiënt meegenomen naar de IC en geïntubeerd. De familie wordt dan zo snel mogelijk gevraagd om naar het ziekenhuis te komen om afscheid te nemen van hun naasten. Vaak zijn het leeftijdsgenoten (20-30 jaar) die afscheid moeten nemen van hun vader of moeder die begin 50 of 60 is. Het risico bestaat dat je vader of moeder niet meer wakker wordt na een invasieve beademing doordat ze overlijden aan het coronavirus. Deze situaties zijn geen uitzonderingen op de regel, dit gebeurd wekelijks. Deze situaties zijn heel schrijnend om mee te maken, vooral omdat je als 21-jarige jouw leeftijdsgenoten moet uitleggen wat er gaande is. 

De meeste patiënten hebben een beperkt behandelbeleid op basis van medische gronden of persoonlijke wensen. Leeftijdscategorie: vaak boven de 70, oftewel de leeftijd van jouw opa's en oma's. Hier hetzelfde verhaal: van stabiel naar instabiel binnen een paar uur. Zoals eerder benoemd: na 48 uur geen klinische verbetering met de Optiflow wordt de behandeling gestaakt en zal je opa en oma snel overlijden. Hier komt vaak veel bij kijken zoals een morfinepomp, palliatieve sedatie (slaapmiddel) en het geleidelijk afbouwen van de Optiflow (of in sommige gevallen de zuurstoftherapie). 

Deze casussen komen minimaal dagelijks voor. Elke week heb je sowieso een patiënt die een comfortbeleid heeft en dan komt te overlijden. Emoties van de familie kunnen hoog oplopen. Vaak omdat een ingestorte patiënt zich niet eens benauwd voelt. Het is voor de familie lastig om te begrijpen waarom een behandeling wordt gestaakt (volkomen begrijpelijk). Ook je opa en oma vinden het lastig om een morfinepomp te krijgen omdat hij of zij door de Optiflow zich goed voelt (schijnvertoning). Emoties lopen soms zo hoog op dat een dreigement weleens voorkomt. Hierop wordt de beveiliging ingelicht en in sommige gevallen de politie. Ook dit gebeurt op onze afdeling. Recentelijk werd er 24 uur een beveiliger geplaatst op de afdeling om ons te beschermen na een dreigement. 

De piek van de tweede golf was zacht uitgedrukt een hel. Vaak was er geen genoeg geschoold personeel die iemand aan de Optiflow konden leggen. Hierop moest ik de IC bellen met de hoop dat zij iemand naar de afdeling konden sturen om te helpen. Daarnaast lag de IC overvol, waardoor we soms instabiele patiënten van de afdeling deden wisselen met stabielere patiënten op de IC. Regelmatig werden er dag/nacht patiënten (zowel van de IC als van de afdeling) overgeplaatst naar bijvoorbeeld Groningen, Maastricht, Goes en Zwolle. Dit leverde voor familie en de patiënt veel stress met zich mee. Gelukkig dalen de cijfers waardoor de toestroom van patiënten naar de SEH/COVID-19 afdeling te behappen is. In ¾ van de gevallen gaan patiënten gelukkig gewoon met ontslag na een paar dagen ziekenhuis opname (zonder een IC-opname of de Optiflow) en krijgen we veel waardering van patiënten en naasten. 

Dit bericht schreef ik niet om waardering te krijgen maar om alle zorgverleners in alle sectoren te respecteren en je erop te wijzen dat er meer gebeurt achter de deuren van het ziekenhuis dan je misschien denkt. Deze tijd is voor iedereen zwaar of je nou een horecatijger, student, meester of juffrouw bent. Ik hoop snel weer naar het oude normaal te gaan en komende zomer lekker te dansen in de zon op een festival met mijn naasten. Daarnaast wil ik een dienst tegemoet gaan met een fijn gevoel i.p.v. de angst dat je patiënt anytime kan instorten. 

Liefs, Thimo Volker